Naar de psycholoog gaan?

Naar de psycholoog gaan?

Al weken ben ik deze blog aan het schrijven. Ik begin eraan, klieder alles wat in me opkomt op papier en bewaar het weer een tijdje. Daarna herschrijf ik de tekst en laat het weer een tijdje staan, waarom? Ik kon geen richting geven aan deze blog, al mijn blog’s komen uit mijn hart en zijn oprecht. Er wordt niks verbloemd en eerlijkheid staat bovenaan, wat wilde ik wel en niet vertellen? Hoe wil ik het vertellen? Wat is mijn boodschap? Nu ik deze helder heb wil ik jullie meer vertellen over waarom ik naar een psychotherapeut ben gegaan en wat mijn ervaringen zijn.

Iedereen praat met iemand

De titel van deze blog vind ik spannender klinken dan dat het is, iedereen heeft namelijk wel iemand waarmee hij/zij goed kan praten. Dit kan je moeder, zus, beste vriendin zijn of een professional. Soms praat je misschien over ‘de zwaardere dingen van het leven’ en het andere moment over beslissingen die wellicht luchtiger lijken: ander werk, verhuizen of vriendschappen. Praten doen we allemaal!

Echter rondom ‘het gaan naar een psycholoog’ hangt nog steeds een taboe, als je naar een psycholoog gaat is er toch echt wel wat mis met je? Door mijn werkervaringen bij de Nederlandse Obesitas Kliniek (NOK) en bij een GGZ kliniek in Zuid-Limburg, weet ik dat iedereen in zijn leven te maken krijgt met (heftige) gebeurtenissen die je leven vormen en kunnen bepalen. Op het moment dat het gebeurd heb je het vaak niet door, maar kun je later, gaandeweg, wel last krijgen van klachten(me!!).

Mijn vastgelopen verhaal

Voordat ik mama was liep ik vaker vast. Ik kon me bijvoorbeeld groen en geel ergeren aan bepaalde collega’s, aan hun onoplettende opmerkingen of commentaar en kon UREN doorzagen over die irritatie. Het was een komen en gaan van frustraties en irritaties over mezelf of andere mensen. Ik voelde me soms heel happy en er waren ook dagen dat ik me minder happy voelde, maar ik wist dat het sombere gevoel de dag erna meestal wel weer weg was. Totdat het bij Miles niet meer weg ging, er waren zeker dagen dat ik genoot, maar die donkere wolk bleef boven mij hangen. Nadat mijn zwangerschapsverlof was afgelopen en ik weer begon met werken, bleek  alles bij elkaar gewoon te veel te zijn. Op een ochtend voor mijn werk zat ik zo aan de grond genageld (huilbuien) dat ik besloot dat er iets moest veranderen. Ik vroeg voor een verwijzing naar de psychotherapeut en melde mij aan.

Het eerste gesprek met deze psychotherapeut was een verademing! Tegen haar kon ik zeggen wat ik wilde, zeggen wat ik dacht en wat de impact van de woorden van anderen op mij waren. Alles eerlijk zeggen, zonder dat ik mij zou moeten verdedigen. Zij stelde mij juist vragen als: “wat voelde je toen?” of “Wat deed dat met je?” en reflecteerde mijn woorden, waardoor ik steeds meer grip kreeg op mijn gevoelens. De eerste zes maanden waren intensief en het was zeg maar één grote berg waar ik doorheen moest. Soms voelde ik mezelf echt in de herhaling vallen: hebben we het weer over die fase in mijn leven? Hebben we het weer over die persoon? Terwijl de psychotherapeut mij heel duidelijk het gevoel gaf dat dit juist noodzakelijk was om verder te kunnen. Door het iedere keer over bepaalde situaties te hebben kon ik steeds beter voelen wat de impact ervan was geweest, waarom bepaalde woorden of acties mij zoveel verdriet hadden gedaan.

Grootste cadeau aan mezelf!

Het allergrootste cadeau wat zij mij heeft gegeven is dat ik nu begrijp waarom ik soms zwaar geëmotioneerd kan raken door andermans woorden. Tevens was en ben ik van nature een ontzettend grote pleaser, ik houd niet van ruzie of wil dat andere mensen een rot gevoel hebben. Met als gevolg dat ik liever zelf rond bleef lopen met een rot gevoel.

Dankzij haar heb ik geleerd om mijn grenzen aan te geven, wat nog steeds een uitdaging is. Voorheen luisterde ik gewoon niet naar die grenzen, ze waren er wel, stonden als Mario Cart aan de zijlijn te zwaaien met rode vlaggen, maar ik luisterde er niet naar. Ze waren er voor mij niet. Ik wist niet eens van hun bestaan af.

De keuze om naar haar te gaan en hier bijna 1,5 jaar in behandeling te zijn geweest, was en is het grootste cadeau dat ik mezelf had kunnen geven. Ik merk dat ik niet meer uren doorzaag over irritaties en makkelijker dingen los kan laten. Mezelf beter begrijp en daardoor beter met de wereld om mij heen kan omgaan. Bang voor een terugval? Dat ben ik niet, wel zal het altijd een punt van aandacht blijven en wanneer het noodzakelijk is, ga ik zo weer terug.

Ben jij al eens onder behandeling geweest bij een psycholoog of psychotherapeut of iemand anders? Wat is jouw ervaring hiermee?

Share:

3 Reacties

  1. Hanneke
    1 februari 2019 / 18:12

    Dat was t wikken en wegen, schrijven en doorstrepen waard! Mooi, helder en positief geschreven!!!

    • steffie
      Auteur
      1 februari 2019 / 22:10

      Dankjewel Hanneke!!

  2. Linda
    1 februari 2019 / 23:30

    Heel herkenbaar, met het enige verschil dat zelfs de psycholoog me te veel werd en ik het na 6 maanden voor gezien hield…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: