Mijn bevallingsverhaal van Lewis

Mijn bevallingsverhaal van Lewis

Over deze bevalling had ik alleen maar durven dromen. Het was voor mij een droom die uitkwam. Mijn bevalling bij Miles verliep totaal anders (lees hier mijn bevallingsverhaal van Miles) dan dat ik had gehoopt en deze keer hoopte ik heel erg op een natuurlijke bevalling.

Donderdag 21 februari

We haalden Miles rond 17:00 uur bij zijn oma en beginnen met het koken van het avondeten. Tijdens het koken zeg ik tegen Micky dat ik wat voel rommelen, maar dat ik niet goed weet of dit weeën zijn. Ik zeg tegen hem dat ik hem voor deze ‘rommels’ niet had gebeld als hij aan het werk zou zijn, het kan dus alle kanten opgaan. Tijdens het avondeten en de rest van de avond blijven de rommels aanhouden, spannend dit! Ik leg Miles in bed en bedenk me hoe gek ik dit vind. Ik leg Miles in bed en heb gewoon weeën?! Hij heeft niks door, terwijl mama binnen nu en een x aantal uur aan het bevallen is. Mijn zwangerschapsbrein slaat op hol, haha!

Micky en ik kijken nog even flink wat afleveringen van het nieuwe seizoen van Homeland en om 22:30 besluiten we om naar bed te gaan. Ik zeg tegen hem dat ik denk dat het nu wel echt begonnen is. We ruimen nog wat dingetjes op en pakken de laatste spullen voor het ziekenhuis. Vanwege het litteken van de keizersnede besluit ik alvast naar het ziekenhuis te bellen en te vragen wanneer ik naar het ziekenhuis zou moeten komen. Ik wil het liefst zo lang mogelijk thuis blijven, om daar de weeën op te vangen en op een ontspannende manier de ontsluiting te laten plaatsvinden.

Om 23:30 liggen we pas echt in bed en kan ik de slaap niet vatten, natuurlijk ga ik op mijn telefoon van alles liggen zoeken over bevallen. Wanneer echt begonnen? Hoeveel minuten weeën etc. Rond 00:15 zegt Micky dat het nu toch echt wel heftiger is dan een uur geleden, ik lig te puffen en zwaar te ademen in bed haha. Ik vraag hem of hij het ziekenhuis nog een keer wil bellen, omdat het nu binnen 1 uur tijd toch wel snel aan het veranderen is. We bellen de ouders van Micky en vragen of zij Miles willen komen ophalen, zodat wij in alle rust naar het ziekenhuis kunnen vertrekken. Om 1:00 uur wordt Miles opgehaald en ik vind het wel ff een dingetje dat mijn kleine mannetje midden in de nacht, in zijn pyjamaatje weggaat. Dit was dus écht de laatste keer met z’n drietjes, in een flits gaat er ook iets door me hoofd als: “stel dat het helemaal mis gaat…?! Stel dat Miles dadelijk geen mama meer heeft?” Maar al snel brengen de weeën mij terug op aarde haha.

Ergens rond 01:30-02:00 uur komen we aan in het ziekenhuis. De rit vanuit thuis naar het ziekenhuis was heftig!!! My god! Ik zat met mijn neus op de klok en Micky en ik konden precies zien om de hoeveel minuten een wee kwam. Het was letterlijk aftellen geblazen haha en het leek wel door de autorit ineens een vaart te nemen. De weeën duurde niet lang, maar kwamen echt om de 5-6 minuten.

Eenmaal bij het ziekenhuis plantte Micky mij in een rolstoel en werd ik naar het geboortecentrum geduwd. Het was de bedoeling dat ik eerst eens rustig aan het CTG zou liggen om te kijken hoe Lewis op de weeën reageerde en hoe heftig ze zijn, maar ik kon amper rustig gaan liggen en stond echt om de paar minuten de weeën op te vangen. Aangezien het al zo’n vaart had genomen werd ik naar de verloskamer gebracht en daar direct aan het CTG gehangen.

Lewis leek de weeën niet zo leuk te vinden en het CTG zag er dan ook niet heel erg goed uit. Ik vond de weeën heftig en intens en merkte dat ze ieder half uur heftiger werden. Aan de ene kant dacht ik: ik wil een ruggenprik en aan de andere kant dacht ik: nu al? Ik kan het opzich prima aan! Maar toen bedacht ik me: voor wie moet ik mij groot houden? Als ik een ruggenprik wil en een redelijk comfortabele bevalling wil? So be it! Dus vroeg ik om een ruggenprik. Het CTG was nog niet goed genoeg om een ruggenprik te plaatsen. De verloskundige wilde graag bij spoed direct kunnen ingrijpen en dat ging niet als ik beneden bij de anesthesie zou zijn. Dit was wel even een domper, maar ik probeerde de weeën weer rustig op te vangen en me vooral niet te laten leiden door het idee dat ik zou moeten wachten op een ruggenprik. Tussen de weeën door probeerde ik helemaal te ontspannen en viel ik zowat in slaap en bij iedere wee probeerde ik goed door te ademen. Micky stond bij iedere wee naast mijn bed en gaf aan hoe ik moest ademen, dat ik goed moest doorblazen. Gelukkig was het CTG na een tijdje wel goed genoeg om de ruggenprik te zetten en werd ik dus ergens rond 4:00/5:00 uur naar de anesthesie gebracht.

Hierna voelde ik me best wel ontspannen, maar ik voelde nog steeds wel zachtjes de weeën. Wat ik mij kan herinneren van de ruggenprik bij Miles is dat ik helemaal niks meer voelde van de weeën en deze keer bleef ik toch wel weeën voelen. Ergens rond 8:00/9:00 uur begon de pijn weer heftig toe te nemen, ik moest echt de weeën weer wegpuffen en begon ook steeds meer druk beneden te ervaren. Op een gegeven moment voelde het als persdrang, maar helaas zat ik om 9:00 uur op 8 cm ontsluiting. De ontsluiting vorderde in ieder geval prima! Dat was wel een opluchting, gezien mijn vorige ervaring bij Miles.

Na het inwendig onderzoek om 9:00 uur kreeg ik nog een keer ‘een shot’ ruggenprik en hebben we gewacht totdat ik volledige ontsluiting zou hebben. Om 11:30 kreeg ik groenlicht, ik had 10 cm ontsluiting! Ineens overviel mij zo’n paniekerig gevoel: moest ik een kind eruit gaan persen? Om 11:30 werd er nog een echo gemaakt om te kunnen zien hoe Lewis er nu precies voor lag en wat dit zou betekenen voor de bevalling. Hij bleek namelijk wel een sterrenkijker te zijn, wat zou betekenen dat ik langer zou moeten persen dan normaal.

Om 11:30 mocht ik beginnen met persen op mijn zij en om 12:00 begon ik met actief persen op mijn rug. Uiteindelijk heeft dit 1 uur en 40 minuten geduurd en is Lewis om 13:40 uur geboren. In het begin raakte ik een beetje in paniek, ik vond het eng om om te schakelen van weeën op vangen naar koppie erbij en persen maar. Ook werden er de hele ochtend extra controles gedaan en overleggen over de ligging van Lewis. Er leek zo wat onduidelijkheid tussen de specialisten op mijn bevalkamer en hierdoor raakte ik ook een beetje in paniek, omdat ik me af vroeg of het wel ging passen en het wel ging lukken. Ik heb zelfs een keer gezegd dat als ze denken dat het niet gaat of dat er een risico volle situatie ontstaat dat we dan voor een keizersnede moeten gaan. Ik wil vaginaal bevallen, maar niet koste wat kost. De gynaecoloog vroeg aan mij waarom ik dit dacht en zei dat als ze dachten dat het een risicovolle situatie zou zijn dat ze nooit verder zouden gaan en dat het er allemaal prima naar uitzag dat het gewoon ging lukken. Mochten er risico’s ontstaan dan zouden ze sowieso direct handelen.

Droombevalling

Uiteindelijk kijk ik terug op een échte droombevalling. Lewis is zonder wee opwekkers of andere hulpmiddelen geboren en het persen is mij echt 1000% meegevallen. De weeën opvangen vond ik wel echt pittig en ik dacht dat ik dit wel met een zen mindset zou overleven, haha NOT! Ik ben echt blij dat ik om een ruggenprik gevraagd heb en ben het team van Zuyderland dat mij door de bevalling heeft heen geloosd ook echt zo dankbaar! Mede dankzij hen heb ik ook deze droombevalling gehad.

Share:

3 Reacties

  1. 25 april 2019 / 00:21

    Hi, themommybeach.nl

    I’ve been visiting your website a few times and decided to give you some positive feedback because I find it very useful. Well done.

    I was wondering if you as someone with experience of creating a useful website could help me out with my new site by giving some feedback about what I could improve?

    You can find my site by searching for “casino gorilla” in Google (it’s the gorilla themed online casino comparison).

    I would appreciate if you could check it out quickly and tell me what you think.

    casinogorilla.com

    Thank you for help and I wish you a great week!

  2. 15 mei 2019 / 23:13

    FCB&A Amucio Abogados
    145 Calle Collon, 249, 1º 28505 Madrid Spain
    Tel: +34-612-557-342 ; Fax: +34 -919-019-443

    Sehr Geehrter ,
    Ich möchte mich zum ersten Mal vorstellen, ist mein Name Rechtsanwalt Sergio Dumas, und ich möchte wissen, Ob Sie den Brief erhalten, den ich Ihnen vorher schickte.
    Ich habe irgendeine wichtige Mitteilung für Sie und ich mag sie mit Ihnen in meiner folgenden E-Mail besprechen, sobald ich Ihre Antwort empfange.
    Treten Sie mit mir bitte in Verbindung, wenn Sie für weitere Erklärungen interessiert sind.
    Mit freundlichen Grüßen,

    Herr Sergio Dumas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: