De grote wens om natuurlijk te bevallen

De grote wens om natuurlijk te bevallen

In deze blog wil ik het hebben over de wens om natuurlijk te bevallen na een keizersnede. Wat ik zelf heb ervaren is dat het lijkt alsof er een soort taboe rust op de heftigheid van een keizersnede, met deze blog hoop ik dat mensen herkenning vinden in mijn verhaal en emoties.

Met 36 weken zwanger op de teller komt de bevalling steeds dichterbij. Iets wat mij sinds de geboorte van Miles steeds meer heeft bezig gehouden. Hoe gaat de volgende bevalling zijn? Wat zijn de mogelijkheden? Wat gaat het worden?

De heftigheid van een keizersnede is enorm en dit is eigenlijk afgelopen maanden pas écht duidelijk voor mij geworden. Na de heftige bevalling van Miles was ik blij dat er überhaupt een keizersnede bestond en dat het dus eind goed al goed was. Ondanks deze ervaring kan ik niet ontkennen dat het een grote wens is om natuurlijk te bevallen.

De eerste afspraak bij de gynaecoloog

Als je eerder bent bevallen met een keizersnede sta je tot 36 weken onder controle bij de verloskundige en vanaf 36 weken bij de gynaecoloog. Vorige week had ik de eerste afspraak bij de gynaecoloog en ik kan niet ontkennen dat dit voor mij een emotionele afspraak was. Samen met de gynaecoloog ga je namelijk concreet bepalen wat het beleid wordt rondom je bevalling. Kun en mag je nog natuurlijk bevallen en wat zijn je eigen wensen?

Na de vorige keizersnede mag ik natuurlijk bevallen, er is geen oorzaak gevonden waarom het niet zou kunnen. Dit maakt het natuurlijk wel prettig, maar ergens ook wel frustrerend. Ik wil namelijk graag begrijpen waarom het de vorige keer niet lukte.

Stik jaloers op iedereen

Afgelopen twee jaar werd ik steeds weer geconfronteerd met mijn weggestopte emoties rondom die keizersnede. Vorig jaar bevielen bijna al mijn vriendinnen en ik was stik jaloers op hun natuurlijke bevalling. Ik schrok enorm van deze jaloezie, op sommige momenten kon ik wel keihard janken. Waarom? Miles was er, ik was er en achteraf was de keizersnede de enige optie geweest… Het herstel verliep ‘prima’ en toch was ik enorm verdrietig dat mijn bevalling een keizersnede was geweest.

Als je niet met een keizersnede bent bevallen, denk je nu misschien waar heb je het over? Je hebt een operatie gehad, so what? Jullie zijn allebei gezond, dat is toch waar het om draait? Het is zo’n heftige operatie, op internet lees je overal over een herstel van 6 weken. Maar wat voor een 6 weken??? Je voelt je moe, lam en eigenlijk heb je nergens energie voor. De eerste drie weken doet alles verschrikkelijk veel pijn. Je kunt en mag 6 weken niet tillen en niet autorijden. De eerste twee weken is lachen, hoesten, niezen, draaien, lopen, bukken, anders gaan zitten/liggen mega pijnlijk. Na twee weken word je knettergek binnen en besluit je om een eerste wandeling buiten te maken. Nou maak van dat woord wandeling maar schuifelen. Je schuifelt 10 minuten heen en weer over de stoep en vergeet dat je in die 10 minuten ook weer thuis moet zijn.

Borstvoeding geven is ontzettend ingewikkeld, je kunt namelijk geen goede houding vinden. Zittend voeden doet pijn, liggend voeden doet pijn, omdraaien doet pijn. Je herstelt niet alleen van een bevalling, maar ook van een pittige buikoperatie. Je lichaam steekt hier dus al haar energie in.

Tevens vond ik het ontzettend moeilijk om écht toe te geven aan mezelf dat ik het super pittig vond. “Ach die keizersnede viel wel mee joh!” Ik had toch niet hoeven werken voor de bevalling? Wat pijnmedicatie erin en het gaat weer!

Voorbereid op een natuurlijke bevalling

Ik had me helemaal voorbereid op die bevalling. Ik keek al tig jaar naar ‘One Born Every Minute’ op TLC, had allerlei mindfulness boeken over bevallen gelezen en wilde het liefste zonder pijnmedicatie en zo natuurlijk mogelijk, in mijn eigen kracht, bevallen. Dat uiteindelijk het scenario keizersnede (met 4 dagen ziekenhuis) zou zijn was nooit in mij opgekomen. Ik zou toch in bad bevallen?

Nu de bevalling van onze tweede zoon nadert kan ik niet ontkennen dat ik dolgraag natuurlijk wil bevallen. Ik zou het zo graag willen meemaken, je eigen kindje geboren zien worden. Je lichaam en geest laten samenwerken en zodra je kindje geboren is direct bloot op je borst en aanleggen. Ook de weken na de bevalling lijkt me zoveel relaxter. Bij Miles moest ik Micky steeds wakker maken als Miles gevoed moest worden, omdat ik zelf niet in of uit bed kon. Of Micky moest mij bijvoorbeeld ondersteunen als ik uit bed wilde, of me wilde douchen. Je voelt je zo kwetsbaar en hebt je handen vol aan jezelf. Het verschonen van een luier van je newborn is al te veel gevraagd.

Grootste wens

Mijn allergrootste wens is natuurlijk om een gezond kindje op de wereld te zetten. Dat is natuurlijk wel waar het uiteindelijk allemaal om draait! Of dit nu natuurlijk of via een keizersnede is. Een fijne bevalling en mooie kraamtijd, dat is mijn wens.

Ik ben heel erg benieuwd hoe jij je bevalling hebt ervaren? Kijk je er tevreden en met rust op terug? Wil je er iets over kwijt? Deel je ervaring hier beneden in een reactie. Je mag me ook altijd mailen hierover naar steffie@themommybeach.nl of dm me op Instagram.

Share:

6 Reacties

  1. Saskia
    22 januari 2019 / 09:22

    Lieve Steffie,

    Allereerst, wat naar dat je terugkijkt op een nare periode! Dat wens je niemand toe. De kraamtijd en bevalling, ontmoeting met je kindje hoort het mooiste ter wereld te zijn. Ik heb bij de geboorte van Vik, me tezeer laten leiden door emoties en de zorg uit het ziekenhuis. Zij werken zoveel via protocollen, vast niet voor niks, maar ze kijken niet naar de individuele persoon die voor ze staan… uiteindelijk ben ik ingeleid door een hoge bloeddruk, maar in mijn 2e zwangerschap is gebleken dat mijn bloeddruk altijd vrij hoog is… en dus niet zorgwekkend omdat bloed en urine verder geen afwijkingen vertoonden. Ik ben blij dat ik wat krachtiger in mijn schoenen stond bij de 2e zwangerschap en de hulp heb gevonden in een verloskundige die bij me en mijn wensen past. Mijn wens was de eerste keer ook een bad bevalling, geen pijnstilling en zo natuurlijk mogelijk. Het werd een inleiding, met pijnstilling en liggend op bed. Er was een moment van afzien maar na de pijnstilling heb ik het prima ervaren. Toch is het niet te vergelijken met mijn 2e, vliegensvlugge en mega natuurlijke badbevalling. De weeen die ik daar had voelde als kleine krampen tov de weeen van de inleiding… en toen ineens kreeg ik persdrang en zonder te persen was hij er… mijn man net optijd boven en de verloskundige moest zelfs nog vertrekken. Ik hoop zo voor je dat je dat ook mag ervaren! Probeer rustig te blijven, zoveel mogelijk bij jezelf te blijven. Spreek je wensen goed en duidelijk uit en zie het voor je! You can do This! En je geeft het zelf al aan. Een gezonde baby is het allerbelangrijkste! Dus mocht het toch anders lopen, hoop ik zo dat je het wat meer los kunt laten, hij is maar 1x klein, dus ook al lukt het misschien allemaal niet zoals je voor ogen had. geniet! Voor nu, aftellen en succes met de laatste loodjes! Ik wens je een prachtige, voorspoedige bevalling toe! Toi toi toi

    • steffie
      Auteur
      23 januari 2019 / 14:42

      Hoi Saskia,

      Wat een lieve reactie!! Dankjewel =-)!
      Het is eigenlijk jammer dat we eerst iets moeten ervaren waar we verdriet van hebben, om vervolgens sterker in onze schoenen te staan. Ik ben wel met je eens wat je zegt over die protocollen enzo in het ziekenhuis, momenteel ben ik dus onder controle in het ziekenhuis en het is gewoon allemaal een stuk killer en ontzettend doelgericht.

      Ik ga het ook meer proberen los te laten, het loopt zoals het moet zijn en als ik daar rust in kan vinden zou dat denk de ervaring alleen al verbeteren!
      Dankjewel! Het gaat helemaal goed komen hihi:).
      Groetjes,
      Steffie

  2. 22 januari 2019 / 11:17

    Hi Steffie, ik begrijp helemaal wat je bedoeld. Na de eerste keizersnede hebben we ook besloten om bij de 2e ‘gewoon’ natuurlijk te bevallen. Vooral de wens om rustige kraamweken te hebben en een fatsoenlijke start met borstvoeding geven (ik herken je verhaal over onmogelijke houdingen) was daarin erg belangrijk. Van te voren was besproken dat het echter niet tot 42 weken mocht doorlopen vanwege de risico’s op scheuren van de wond. Toen onze 2e na zo’n 1 1/2 week na de uitgerekende datum er nog niet was werd ik ingeleid. Lang verhaal kort, uiteindelijk ging dat ook helemaal niet snel genoeg vorderen (weer met oog op evt. risico’s) en werd het midden in de nacht alsnog een keizersnede… Deze keizersnede is mij persoonlijk minder goed …bevallen… Wat dat betreft is een geplande keizersnede in mijn ervaring wel een stuk prettiger dan zo ‘opeens’. In dat kader heb ik er dan nu ook absolute vrede mee dat ik over een weekje over 4 ‘gewoon’ (in mijn geval) weer ‘mag’ bevallen met een keizersnede. Gevolg is wel dat ik nu van te voren heb besloten niet te beginnen met borstvoeding. Hoe verdrietig ook weet ik dat dit mijn weken na de keizersnede een stuk prettiger gaan maken. Helaas wilde dat na de vorige keizersnedes namelijk echt niet op gang komen, met alle stress en verdriet wat erbij komt kijken.
    Ik wens jou een voorspoedige bevalling toe, hopelijk via de natuurlijke weg, een gezond kindje en een super fijne kraamtijd.

  3. steffie
    Auteur
    23 januari 2019 / 14:51

    Hoi Marjolijn,

    Jeetje onze ervaringen zijn wel bijna identiek! Nu de mogelijke keizersnede weer nadert, ben ik veel bezig met de bevalling van Miles. Ik merk dat als ik echt die hele bevalling ga nalopen en bedenk wat ik op dat moment allemaal dacht (toen er werd besloten voor een keizersnede) en ook de eerste dagen erna, dat ik toen juist heel blij ermee was en mezelf had voorgenomen niet zo’n ‘zeur’ te worden over haar traumatische bevalling:P.
    Nu vind ik die keizersnede misschien nog niet eens het spannendste, maar juist de weken erna.

    Ik vind het wel écht een moedige en dappere beslissing die je maakt, om nu geen borstvoeding te gaan geven! Dat je zo dicht bij jezelf durft te blijven en weet dat dit voor iedereen, inclusief jezelf de beste keuze is! Knap hoor! Bij Miles kon ik niet echt stoppen en het was slopend, dus ik weet niet zo goed waar die grens nu voor mij gaat liggen.
    Borstvoeding geven bij de eerste is natuurlijk heel anders, dan wanneer er nog een kleintje rondloopt.

    Ik wens jou ook een voorspoedige bevalling en fijne kraamtijd toe. Geniet nog van de laatste weekjes van je zwangerschap!

    Groetjes,
    Steffie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: