De dagen zijn lang en de jaren kort

de dagen zijn lang en de jaren kort

Afgelopen weekend vierden wij de verjaardag van Miles. 3 jaar is de man geworden!!! 3 jaar!! Ik zie mezelf nog in de trein zitten op weg naar mijn opleiding, bijbaantje en tig andere dingen die al jaren niet meer in mijn leven thuishoren. Anyway… zo snel gaat de tijd dus.

Bij verjaardagen, zomervakantie, kerst en oud en nieuw, denk ik altijd even aan hoe het de vorige keer was. Wat is er deze keer anders oftewel; wat gaat er fijner/gemakkelijker?

Toen Miles net geboren was en ik na mijn zwangerschapsverlof weer op mijn werk kwam, vroegen veel collega’s: “En? De tijd gaat snel he! Jammer dat het voorbij is?” Het enige wat ik kon denken was: “Nou! Zeker jammer dat het verlof voorbij was en dat ik niet fulltime bij mijn kleine mannetje kon zijn. Maar zullen we ff ruilen joh?!” Ik snakte zó naar een moment voor mezelf, een moment waarop ik even geen mama was.

Alles behalve snel ging de tijd. Ik keek ernaar uit om samen naar de speeltuin te gaan, samen 15 minuutjes tv kijken, boekjes lezen, knutselen, kletsen en andere leuke dingen doen. Ik had het me echt allemaal (onbewust) zo anders voorgesteld dan dat het bleek te zijn. Het was zo intensief en ik had het gevoel alsof ik het maar nauwelijks aankon.

Nu zijn we echt beland in die periode waarop alles een stuk makkelijker gaat. Het ging vorig jaar al heel gemakkelijk met Miles, maar er kwam natuurlijk een tweede spruit bij die veel aandacht vroeg. Het was afgelopen jaar echt even ballen omhoog houden en zoeken naar hoe en wat, maar we zijn er hoor. Hahaha (wat een giller!)

Soms is het echt een geworstel door de dag heen. Dan stap ik al, na een gebroken nacht, met mijn verkeerde been uit bed. Loop tegen bergen rotzooi aan, de was die uitpuilt, de keuken die nog met de rommel van gisteravond vol staat, alle tassen die nog gepakt moeten worden en de jongens gillen om aandacht. Ik moet op tijd op mijn werk komen. De jongens moeten aangekleed worden, gegeten hebben en het liefst voordat Lewis zijn 1e slaapje begint op de kinderopvang zijn. Daarbij moet ik ook nog ff douchen en mezelf fatsoeneren. Een ochtend waarop ik echt gillend gek word en mijn lontje al begint op -10.

Dagelijks snak ik naar later

Het is midden in de nacht, ik hoor spruit 2 jammeren. Micky haalt Lewis uit zijn bedje en legt hem bij ons in bed. Lewis kan zijn rust nog niet vinden en ik leg hem aan om te drinken. Ik denk aan hoe heerlijk het zou zijn als hij zou doorslapen in zijn eigen bedje.

Een tijdje later, we slapen allemaal weer, hoor ik Miles mama roepen. Hij vraagt vanuit zijn bedje of hij bij ons mag komen slapen. Tuurlijk! Hij komt met heel zijn hebben en houden naar ons toe gelopen, installeert alle nieuwe cadeautjes van zijn 3e verjaardag naast ons bed en kruipt bij mij onder de deken. Ik verheug me op een nacht met plaats in mijn eigen bed. 

Micky gaat ’s morgens al vroeg de deur uit en ik sta met de jongens op. Lewis krijgt een schone luier, maar draait al 10x rond en sputtert tegen. Aaah bleef Lewis nou maar even liggen, Stef nog even geduld over 1 jaar blijft hij stil liggen!

Ik verschoon Miles, Lewis komt aangekropen en staat aan mijn been te jammer. Was Lewis maar al iets ouder dat dit gejammer ophield.

We gaan naar beneden. Miles wilt direct een boterham en mij het liefste ermee helpen. Lewis wilt ook zijn aandacht. Ik denk aan de vaatwasser die nog uitgeruimd moet worden, de was die al uitgehangen kan worden, de was die nog opgevouwen moet worden, mijn eigen ontbijt die ik moet eten vanwege Fit & Slank. Ik begin maar als eerste met het ontbijtje van Miles. Over aan paar jaar maakt hij vast zelf zijn boterhammetjes. 

Miles en Lewis moeten vanavond samen in bad en ik vraag me ’s morgens al af hoe ik het weer alleen ga fiksen. Miles vraagt altijd 100x of ik alsjeblieft met hem mee onder de douche wil. “Ik met wil met jou douchen”, zegt hij dan. Snel snel drop ik ze onder de douche en ik vis als eerste Lewis er onderuit. Milsey staat nog onder het water. Ik ben blij als Lewis ook twee of drie jaar oud is en het douchen een stuk gemakkelijker gaat. 

“DE DAGEN ZIJN LANG EN DE JAREN KORT”.

Dit gezegde hoorde ik een tijdje terug en toen drong het nog niet zo tot me door als dat het nu doet. Ik sta veel meer stil bij de tijd die nu al verstreken is. Het gezegde raakt me, ik word er oprecht verdrietig van. Het ouderschap is echt vaak niet gemakkelijk en legt een enorme druk op je.

Maar nu ik weet dat deze tijd voorbij gaat voordat je er erg in hebt (je krijgt nooit grip op de tijd). Deze ‘moeilijke’ dagen. De momenten waarop Miles tegen mij zegt: Mama! Wat ben je mooi!! Mama wat heb jij aan? Ik hem iedere avond knuffelend in slaap krijg. Hij zijn handje om mijn nek legt. 

Of Lewis die mijn vingers vast pakt bij het voeden. Zij nee geschud, omdat we met zijn allen om hem moeten lachen. Of dat Lewis alles interssant vindt wat Miles doet en zij de grootste lol samen hebben als ze door de tunnel kruipen.

Dit gezegde maakt me relaxter, ik verlang nu al terug naar de tijd dat Miles nog een klein babytje was. Over twee jaar verlang ik alweer terug naar deze tijd van nu. 

Het geeft me ruimte om meer te genieten van de leuke en minder leuke momenten en niet zo in de stress te schieten. Alles gaat voorbij, ook deze momenten en deze tijd. Daarom geniet ik vandaag. 

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.